'Iets wordt pas waar als het woorden krijgt.'  Dat schreef ik ooit in mijn boek 'Nu niet. Nog niet', een roman voor Wablieft. Ik heb immers - van kinds af aan - dat vurige geloof, in de kracht van woorden.
 

Omdat ikzelf de trots ontdekte - de oprechte en pure trots, zonder ego of schaamte als schaduwzijden, de trots die verwant is aan vreugde en dankbaarheid - wil ik hier graag woorden aan geven.

Dat doe ik het liefst tijdens een ontmoeting bij mij thuis, voor een geschreven ode aan jezelf. Koffie en thee horen er altijd bij. Plus koekjes, vanzelfsprekend.

​​

Tijd om trots te zijn op wie we zijn, op wie je bent.​